Ik ben mijn telefoon kwijt. En dat is voor de meeste mensen waarschijnlijk vooral irritant. Voor mij is het iets ingewikkelder. Ik heb hersenletsel en mijn telefoon is daardoor in veel opzichten mijn tweede brein geworden. Mijn agenda staat erin, mijn notities, allerlei dingen die ik moet onthouden, routes en navigatie, contactgegevens en alles wat ik op een bepaald moment moet doen of juist vooral niet mag vergeten. Maar dat besef je pas echt goed als dat tweede brein ineens verdwenen is.
Ik had mijn telefoon gewoon nog. Ik zat lekker in mijn atelier en had muziek aanstaan. Niks bijzonders. Tot de muziek ineens begon te haperen, alsof mijn telefoon te ver van de speaker af was. Ik dacht er verder niet zoveel van, totdat de muziek uitviel. En toen begon de zoektocht. Waar is mijn telefoon? Ik keek op de plekken waar hij logisch zou kunnen liggen. Daarna op de plekken waar hij minder logisch zou kunnen liggen. En daarna eigenlijk overal. Geen telefoon. Nog een keer zoeken. Nog steeds niks.
Op een gegeven moment weet je ook niet meer waar je al gekeken hebt. Je loopt rond in je eigen atelier en probeert je eigen geheugen te reconstrueren: wanneer had ik hem voor het laatst in mijn handen? Waar ben ik daarna geweest? Heb ik hem ergens neergelegd? In mijn tas gestopt? Op tafel gelegd? Maar juist dát is het probleem. Mijn geheugen werkt niet meer zoals vroeger. En dus is het verliezen van mijn telefoon niet alleen het verliezen van een apparaat. Het is mijn toegang tot de wereld die ik kwijt ben.
Uiteindelijk kwam de chauffeur van RMC. Ik gebruik die taxidienst om naar mijn atelier te komen en weer naar huis te gaan. Normaal gesproken belt de chauffeur als hij er is. Alleen… als ik mijn telefoon niet kan opnemen, is er natuurlijk een probleem. Ik had geluk. Hij zag me. Want er zijn ook chauffeurs die, als je niet opneemt, gewoon weer verder rijden. Deze gelukkig niet. Hij heeft me zelfs nog even geholpen met zoeken, maar kon ook niets vinden… En er zat nog een andere passagier in de auto, dus ik moest kiezen… Toch maar meegegaan. Hij heeft me thuisgebracht.
En terwijl we onderweg waren, zat ik eigenlijk maar met één vraag in mijn hoofd: waar is mijn telefoon? Thuis kon ik gelukkig via WhatsApp op mijn MacBook een paar mensen bereiken. Ik heb verteld dat ik mijn telefoon kwijt ben en gevraagd of iemand misschien kon helpen zoeken. En straks komt er iemand om samen naar mijn atelier te gaan en om met mij te zoeken. Ik hoop echt dat ze hem vindt. Want anders heb ik een behoorlijk groot probleem.
Niet omdat ik dan geen telefoon meer heb. Een nieuwe telefoon is uiteindelijk zo geregeld. Mijn gegevens staan grotendeels in de cloud, dus technisch gezien ben ik waarschijnlijk vrij snel weer operationeel. Maar dat is niet het probleem. Het probleem is dat ik zonder telefoon ineens enorm vleugellam ben. Ik kan zonder navigatie eigenlijk nergens naartoe. Mijn agenda zit erin. Mijn notities staan erin. Mijn Google Keep staat vol met dingen die voor mij belangrijk zijn. Alles wat ik normaal gesproken gebruik om mijn leven een beetje overzichtelijk en hanteerbaar te maken, zit in dat kleine apparaat.
Het is bijna gênant om toe te geven hoe afhankelijk ik ervan ben. Maar misschien is “afhankelijk” ook niet helemaal het juiste woord. Misschien is het gewoon een hulpmiddel geworden dat zo verweven is geraakt met hoe ik mijn leven organiseer, dat ik pas merk hoeveel het voor me doet wanneer het ineens wegvalt.
En dat is misschien wel de pijnlijkste constatering van vandaag. Dat ik ergens natuurlijk al wist dat mijn telefoon voor mij veel meer is dan een telefoon. Maar nu ik hem kwijt ben, ervaar ik het opnieuw. Heel concreet. Heel praktisch. En vooral behoorlijk confronterend: mijn telefoon is mijn agenda, mijn geheugen mijn navigatie, mijn notitieboek en mijn verbinding met de buitenwereld. Mijn manier om te weten waar ik moet zijn en wat ik moet doen. Mijn tweede brein.
En dat tweede brein ligt op dit moment ergens in mijn atelier. Hoop ik…
Omdat ik blijkbaar toch nog een beetje humor kan opbrengen in deze situatie, heb ik er maar een soort ‘Waar is Waldo?’-zoekplaatje van gemaakt. Een compleet overvol en rommelig atelier, met verf, kwasten, doeken, een ezel, een werktafel en natuurlijk ergens daartussen mijn telefoon. Het idee is simpel: kun jij hem vinden? Laat het horen in de comments of jij hem ziet! Ik heb hem expres niet al te makkelijk verstopt. En geloof me: ik hoop dat degene die straks echt in mijn atelier gaat zoeken een stuk beter is in Waar is Waldo? dan ik op dit moment in het terugvinden van mijn eigen telefoon.
Want als zij hem vindt, heb ik niet alleen mijn iPhone terug, maar vooral mijn tweede brein.
UPDATE Hij is inmiddels gevonden door een vriendin die kwam helpen zoeken… En hij lag in de toiletpot… Waarschijnlijk eruit gevallen tijdens een toiletbezoek. Ik had hem in mijn kontzak gedaan omdat de broekzak al kapot was…. Een paar uur onder water heeft hem geen goed gedaan… Ik ben dus bang dat tie definitief kapot is… 🙁
Geef een reactie