Dit werk bestaat uit talloze smalle verticale lijnen, als een verzameling momenten die zich opstapelen tot een leven. Elke streep heeft zijn eigen kleur, zijn eigen toon, zijn eigen energie. Sommige fel en aanwezig, andere donker en ingetogen. Het is alsof je naar een overzicht kijkt van dagen, seizoenen, herinneringen — niet lineair, maar in één beeld samengebracht.
Onderaan het doek wordt het drukker, voller, donkerder. Dat is de plek waar de lagen het zwaarst lijken. Waar het leven zich ophoopt en je soms bijna het overzicht verliest. Ik herken die zone maar al te goed — de periode na mijn infarct, de chaos, het zoeken, het niet-weten.
Maar dan gebeurt er iets: langzaam naar boven toe trekken de lijnen steeds meer licht binnen. Niet door een drastische omslag, maar door een zachte opklaring. Alsof de dagen zelf leren ademen. Alsof hoop niet in één klap komt, maar in kleine herhalingen, in ritme, in trouw.
Er zit een bijna muzikaal gevoel in dit werk. De lijnen lijken noten die samen een akkoord vormen dat je eerder voelt dan hoort. Een onderliggende puls die zegt: “Ik ben er nog. Ik beweeg. Ik leef.”
Code: 25-61
|
Er zijn nog geen beoordelingen.