Soms denk je: dit wordt mijn moment. Na alles wat er gebeurd is in mijn leven, het infarct, het verlies, het opnieuw leren kijken, kwam er iets moois uit voort. Mijn boek. Mijn verhaal. Niet alleen van mij, maar voor iedereen die iets kwijt is geraakt en zich afvraagt: hoe nu verder?
En het begon goed.
Via mijn eigen website had ik al zo’n 350 pre-orders. Driehonderdvijftig mensen die zeiden: ik wil dit lezen. Dat voelde als een bevestiging. Hoop. Misschien zelfs een beetje als herstel.
Tot het misging.
Toen het boek eenmaal gedrukt was — 2000 exemplaren — bleek dat er passages in stonden die privacygevoelig waren. Pijnlijk voor mijn ex-vrouw. En terecht: daar had zorgvuldiger naar gekeken moeten worden.
Maar dat is precies het punt.
Die zorgvuldigheid ontbrak volledig.
Geen enkele vraag vanuit de uitgever (Kok Boekencentrum). Geen enkel moment van: “Joh, kan dit er zo in?” Geen check. Geen gesprek. Niets.
Dat is geen misverstand meer. Dat is nalatigheid. En ik hoor je denken: ben je daar zelf niet verantwoordelijk voor? Ik vind dus van niet. Ik heb geen ervaring met het schrijven van een boek. Zij wel. Ik ben van mening dat zij de verantwoordelijk hadden mij hierop te wijzen…
Maar goed, toen gebeurde het onvermijdelijke.
Het boek moest worden teruggeroepen.
2000 exemplaren. De shredder in.
Ik weet nog hoe dat voelde. Alsof niet alleen papier werd vernietigd, maar ook een stuk van mijn verhaal. Mijn inzet. Mijn hoop.
Ik heb daar bittere tranen om gehuild.
Maar misschien was dat nog niet eens het ergste.
Wat daarna kwam, was iets waar ik totaal geen rekening mee had gehouden.
Boekhandels die mijn boek hadden besteld en het nu moesten terugsturen… bestelden het daarna niet opnieuw.
Blijkbaar werkt dat zo.
En dus bleef de tweede kans uit.
Geen nieuwe golf. Geen herstart. Geen eerlijke kans op succes. En wederom, geen uitgever die zich inzet voor je boek, maar gelaten haar schouders ophaald…
En nu hoor ik: “Je verkoopcijfers vallen tegen, dus we zien weinig in een volgend boek.”
Joh, echt? Verbazingwekkend zeg… Maar niet heus.
Als die eerste 2000 exemplaren gewoon hun weg hadden gevonden?
Als boekhandels het vertrouwen hadden gehouden?
Terwijl ik zo ontzettend veel lezers heb gesproken die ongelofelijk bemoedigd zijn door mijn boek, mijn verhaal. En die het ook echt een heel goed boek vinden… En ik geloof eerlijk gezegd ook in mijn eigen talent. Ik kan dit goed. Schrijven. Spelen met woorden. Het ligt me gewoon. Al van jongsafaan. Hoe zouden de verkoopcijfers eruit hebben gezien als dit niet was misgelopen?
Als er simpelweg gedaan was wat je van een uitgever mag verwachten?
Dit is geen zuur verhaal over pech.
Dit is een verhaal over verantwoordelijkheid en over wat er gebeurt als die verantwoordelijkheid niet genomen wordt.
En ja, daar ben ik best wel boos over.
Omdat dit voorkomen had kunnen worden.
Omdat dit me veel heeft gekost wat je niet meer terugkrijgt.
En omdat het nu zelfs mijn toekomst als schrijver beïnvloedt.
Maar hier komt het punt waarop dit verhaal niet eindigt.
Want ik laat me hier niet door definiëren.
Mijn boek is er nog steeds.
Mijn verhaal is niet verdwenen.
Sterker nog: misschien is dit precies waarom het verteld moet blijven worden.
Dus als jij dit leest, en je denkt: dit verhaal moet gehoord worden
Help me dan. Koop mijn boek. Dan kan rechtstreeks hier, via mijn website. Misschien voor jezelf, misschien om iemand cadeau te doen. Omdat elk boek dat nu gelezen wordt, helpt om recht te doen aan wat er gebeurd is.
En misschien nog wel belangrijker:
Omdat het precies gaat over dat ene wat ik zelf ook steeds weer moet leren:
Niet waarom.
Maar: wat nu.
👉 Bestel mijn boek hier.
En als het je raakt: deel dan dit verhaal. Besteed er een post aan op Facebook, LinkedIn, Instagram of X. Ik ben je heel dankbaar…!
Want sommige verhalen verdienen, ondanks alles, gewoon hun plek.
Geef een reactie