Hoopvol rouwen

Vorige week zaterdag mocht ik spreken in een dienst die georganiseerd werd door Rouwkost.
Een organisatie die mensen begeleidt die moeten leven met misschien wel het meest rauwe verlies dat er is: het verlies van een kind.

Alleen al die ruimte binnenstappen voel je.
Verdriet dat geen woorden nodig heeft.

En juist daar sprak ik over een thema dat bijna schuurt:

Hoopvol Rouwen.

Niet omdat rouw makkelijk is.
Niet omdat we er een mooi verhaal van kunnen maken.
Maar omdat ik ben gaan geloven dat zelfs in het donker
iets van licht kan blijven bestaan.

Rouw is meer dan verlies

Rouw gaat niet alleen over wie je mist.
Het gaat ook over wat er van je leven afvalt.

Dromen die verdwijnen.
Toekomstbeelden die breken.
Een leven dat nooit meer wordt zoals je dacht.

Dat herken ik uit mijn eigen verhaal.

Na mijn herseninfarct in 2017 verloor ik niet alleen mijn zicht,
maar ook het leven dat ik voor me zag.

En dat is rouw.

Van waarom naar wat nu

In rouw komt vroeg of laat die vraag:

Waarom?

Ik heb hem eindeloos gesteld.
Maar hoe langer ik zocht, hoe leger het werd.

Want zelfs als je een antwoord krijgt,
blijft het gemis.

Langzaam verschoof er iets.

Niet: waarom?
maar:

wat nu?

Een moeilijke vraag.
Maar ook een die ruimte opent.

Voor mij betekende het: opnieuw leren leven.
In kleine stappen.

Een dag doorkomen.
Hulp accepteren.
Niet opgeven.

En langzaam begon ik te zien:
mijn leven was niet voorbij,
maar anders.

Je bent niet minder

Rouw raakt ook je identiteit.

Ik vroeg me af:
wie ben ik nog?
doe ik er nog toe?

Misschien herken je dat.
Dat verlies fluistert: je bent minder geworden.

Maar dat is niet waar.

Juist in het donker ontdekte ik iets anders:

je bent geliefd.

Niet omdat je sterk bent.
Maar omdat je er bent.

Klein is niet minder

Na mijn infarct werd mijn wereld klein.

Eerst voelde dat als verlies.
Maar later ontdekte ik:

het kleine is niet minder,
maar vaak juist dieper.

Een gesprek.
Rust.
Een klein stukje licht op een donkere dag.

Mijn leven werd kleiner.
Maar mijn blik werd groter.

Hoop midden in rouw

Hoopvol rouwen betekent niet
dat de pijn verdwijnt.

Het betekent dat de pijn
niet het einde is van het verhaal.

Dat er iets blijft.

Liefde.
Herinnering.
Aanwezigheid.

En voor mij ook:
dat God niet afwezig is in het lijden,
maar er middenin aanwezig is.

Niet met snelle antwoorden.
Maar wel dichtbij.

Misschien is dit genoeg

Misschien zit jij midden in rouw.
Of draag je het al jaren.

Misschien kun je er woorden aan geven.
Misschien ook niet.

Maar misschien is dit genoeg voor vandaag:

Niet: waarom
maar: wat nu

Niet: ik ben minder
maar: ik ben geliefd

Niet: groot
maar: klein

En als je het even niet meer ziet…
betekent dat niet dat er geen licht is.

Misschien is het er nog steeds.
Klein.
Zacht.
Maar echt.

Wil je hier verder in gaan?

Dit verhaal is geen theorie voor mij.
Het is een weg die ik zelf gegaan ben.

Daarover schreef ik mijn boek:

“Als je het even niet meer ziet – lessen voor een veerkrachtig leven.”

Een eerlijk en hoopvol boek over leven met wat gebroken is.

👉 Je kunt mijn boek hier bestellen.

Op zoek naar een spreker?

Ik spreek regelmatig op plekken waar verlies, geloof en veerkracht samenkomen.

Niet met makkelijke antwoorden,
maar met een eerlijk verhaal
over breken en toch licht zien.

👉 Wil je mij uitnodigen?
Neem gerust contact met me op.