Huil maar. Het is oké.

Huil maar. Het is oké.

Huil maar.
Het is oké.

Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten. Waarop het leven niet netjes uitleg geeft, geen afronding, geen oplossing. Momenten van verlies, van gemis, van rouw. Dan is er soms maar één taal die klopt: tranen.

En nee — dat is geen zwakte.
Dat is mens-zijn.

Rouw is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is liefde die geen plek meer weet. Liefde die botst tegen de werkelijkheid. Tegen de leegte. Tegen het “dit had anders moeten zijn”. En ja, dat doet pijn. Die pijn mag er zijn. Ze moet er zelfs zijn, want zonder rouw was er geen liefde.

We leven in een wereld die snel weer “verder” wil.
Die vraagt: ‘gaat het al beter?‘
Die liever hoop overslaat dan door het donker heen gaat.

Maar rouw laat zich niet haasten.
En tranen laten zich niet commanderen.

Huilen is geen teken dat je het niet aankunt.
Huilen is het aankunnen.
Het is je lichaam dat zegt: dit is te groot om binnen te houden.

In mijn eigen leven heb ik moeten leren wat het betekent om niets meer zeker te zien — letterlijk en figuurlijk. Er waren periodes waarin de richting wegviel, waarin overzicht ontbrak en vertrouwen geen vanzelfsprekendheid meer was. Wat ik toen ontdekte — en wat ik later woorden heb gegeven in Als je het even niet meer ziet — is dat juist daar, in het niet-weten, rouw en kwetsbaarheid geen vijanden zijn, maar metgezellen.

Ze vertragen je.
Ze dwingen je stil te staan.
Ze brengen je terug naar wat echt is.

Er zit iets helends in tranen. Ze spoelen niet alles weg — maar ze maken ruimte. Ruimte om te ademen. Ruimte om te voelen. Ruimte om heel voorzichtig weer mens te zijn in een wereld die even te zwaar voelt.

En dan is er die eenzaamheid.
Die stille waarheid waar we vaak omheen lopen.

Hoe geliefd je ook bent, hoe omringd ook — uiteindelijk draag je je pijn alleen. Niemand kan helemaal in jouw binnenwereld stappen. Niemand voelt precies wat jij voelt. Dat kan confronterend zijn. Soms zelfs angstaanjagend.

Maar misschien…
misschien wijst die eenzaamheid ons ook ergens naartoe.

Niet naar harder worden.
Niet naar alles zelf oplossen.
Maar naar overgave.

Ik geloof in een God die wél dichtbij blijft.
Die niet schrikt van tranen.
Die ze niet wegpoetst met snelle antwoorden.

God is geen theorie.
Geen cliché-oplossing.
Hij is pure liefde.
Een liefde die blijft staan waar anderen machteloos worden.
Die je niet verlaat als je breekt.
Die je niet corrigeert als je huilt.

In Zijn omarming hoef je niets sterk te maken.
Niets uit te leggen.
Niets te fixen.

Je mag daar zijn zoals je bent:
met lege handen, natte wangen, een hart vol vragen.

Misschien is dat wel de diepste troost:
dat je niet alleen hoeft te zijn met wat te zwaar is om te dragen.
Dat er een Liefde is die niet teleurstelt, juist omdat ze niet eist dat je eerst heel bent.

Dus huil maar.
Het is oké.
Je tranen zijn geen eindpunt — ze zijn een doorgang.
En je wordt gedragen, ook als je dat zelf even niet voelt.

Altijd.