Als het in mijn maag zit – omgaan met stress over geld en vertrouwen

Er zijn dagen dat ik wakker word met een knoop in mijn maag.
Niet omdat er iets concreet misgaat, maar omdat er een stille vraag onder mijn ribbenkast tikt: “Blijf ik wel genoeg verdienen?”

Misschien herken jij dat ook. De huur, de boodschappen, rekeningen die binnenkomen terwijl je nog wacht op betalingen die zijn toegezegd. Ik ben kunstenaar en spreker – geen beroepen die bekend staan om hun vaste inkomens en dertiende maand. Mijn werk beweegt met seizoenen, met agenda’s van anderen, met toevallige kansen. Dat is prachtig… maar eerlijk, vaak ook doodeng.

De knoop die niet luistert naar je hoofd

Wat ik ingewikkeld vind is dit: in mijn hoofd wéét ik dat God tot nu toe altijd voor mij heeft gezorgd.

Echt altijd.

Er zijn momenten geweest dat ik dacht: “Nu is het klaar, nu gaat het fout.”
En dan gebeurde er iets onverwachts: een schilderij dat werd verkocht, een gemeente die me vroeg om te komen spreken. Keer op keer zie ik achteraf een lijn van trouw en voorziening.

Maar die kennis, hoe waar ook, lost die knoop in mijn maag niet automatisch op.
Die knoop is koppig.

Je kunt jezelf toespreken:
“Stel je niet aan.”
“Je weet toch dat het goedkomt.”
“Je moet gewoon vertrouwen hebben.”

Maar gevoelens laten zich niet wegpreken. De onrust blijft in je lijf zitten. Een lichte spanning op de borst, een onrustige ademhaling, een hoofd dat scenarios blijft draaien: “Wat als…?”

Geloof en onrust kunnen naast elkaar bestaan

Lang heb ik gedacht dat die onrust een teken was van “te weinig geloof”. Alsof vertrouwen betekent dat je nooit meer stress mag voelen. Maar inmiddels denk ik daar anders over.

Ik geloof dat geloof en onrust naast elkaar kunnen bestaan.

Ik geloof in een God die niet alleen zegt: “Vertrouw op mij,” maar ook: “Kom met je zorgen bij mij.” Dat impliceert dat die zorgen er dus gewoon zijn. Dat Hij niet schrikt van mijn knoop in mijn maag. Dat Hij niet teleurgesteld is als ik weer eens lig te malen in de nacht, terwijl ik wéét dat Hij trouw is.

Misschien is dat wel de eerste stap in omgaan met stress over geld:
niet doen alsof het er niet is.

Wat kunst mij leert over vertrouwen

Als kunstenaar zie ik veel gelijkenissen tussen schilderen en leven met onzekerheid.

Wanneer ik aan een nieuw doek begin, weet ik nooit precies waar ik uitkom. Ik heb een idee, een richting, een gevoel van kleur en compositie. Maar gaandeweg ontstaan er dingen die ik niet had gepland. Lijnen kloppen niet, kleuren vloeken, een laag verf pakt anders dan ik dacht.

Op dat moment heb ik twee opties:

1. Het doek weggooien, of
2. Blijven kijken, toevoegen, weghalen, lagen eroverheen, tot er iets nieuws ontstaat.

Heel vaak worden juist de “fouten” de mooiste delen van het schilderij. De plekken waar ik moest zoeken, waar ik onzeker was, waar ik durfde om het nog een keer anders te proberen.

Zo kijk ik steeds meer naar mijn leven. De onzekerheid over inkomen is niet fijn – maar het is wél een deel van mijn verhaal. Het daagt me uit om creatief te blijven, om nieuwe vormen te zoeken, om niet lui te worden in vertrouwen.

En heel eerlijk: sommige van de mooiste ontmoetingen en kansen in mijn werk als spreker en kunstenaar zijn juist ontstaan op momenten dat ik financieel stress had. Dat ik bad: “Jezus, ik weet het niet meer.” En dat er dan opeens een mail binnenkwam, een telefoontje, een opdracht waar ik zelf nooit op had durven rekenen.

Kleine oefeningen voor als de stress toeslaat

Ik heb geen magische oplossing. Maar er zijn een paar dingen die mij helpen op de momenten dat de paniek opkomt – misschien heb jij er ook iets aan:

1. Noem het beestje bij de naam
Ik zeg letterlijk tegen mezelf: “Oké, ik ben bang dat ik niet genoeg ga verdienen.”
Niet wegduwen, maar benoemen. Alleen dat al haalt soms de scherpste rand eraf.

2. Leg het hardop bij God neer
Niet netjes, maar eerlijk.
“Jezus, ik ben bang. U heeft tot nu toe altijd voor mij gezorgd, maar ik voel het nu niet. Wilt U mij opnieuw helpen vertrouwen? En – heel concreet – wilt U voorzien?”

Het is opvallend hoeveel rust het geeft om dat hardop te zeggen. Probeer het maar eens, het werkt echt!

3. Kijk vooral terug in plaats van alleen maar vooruit
Ik heb in mijn hoofd een soort “herinneringsgalerij”: momenten waarop er onverwacht is voorzien. Soms schrijf ik ze op. Net zoals ik achteraf naar een schilderij kijk en de weg ernaartoe zie. Terugkijken helpt me om vooruit te durven.

4. Deel je zorgen met een ander
Als spreker deel ik vaak verhalen over veerkracht en hoop. Maar ik merk dat het mijzelf helpt als ik ook eerlijk benoem dat ik het soms spannend vind. Dat ik geen “bovenmenselijk vertrouwen” heb.
Kwetsbaarheid haalt de schaamte weg. En vaak hoor ik daarna:
“Oh, dat heb ik dus ook.” Bovendien helpt het mij om te realiseren dat er altijd mensen om mij heen zijn die mij zouden helpen als het écht nodig is… Familie, vrienden, ze zijn uiteindelijk voor mij klaar… En voor jou waarschijnlijk ook.

Je bent dus minder alleen dan je denkt.

5. Blijf doen wat in jouw hand ligt
Vertrouwen is niet hetzelfde als passief afwachten.
Ik blijf mailen, bellen, plannen maken, schilderen, content maken. Ik mag mijn talenten inzetten, mijn best doen – en tegelijk erkennen dat niet alles van mij afhangt.

Hoop die verder gaat dan het getal op je rekening

De stress over geld gaat vaak dieper dan euro’s. Het raakt aan vragen als:
“Ben ik wel veilig?”
“Wie zorgt er voor mij?”
“Ben ik wel waardevol?”
“Mag ik zijn wie ik ben – kunstenaar, spreker, maker – of moet ik ‘gewoon normaal doen’?”

Juist daar, op dat diepere niveau, ervaar ik iets van Gods stem. Niet als een hoorbare stem, maar meer als een zachte fluistering:
“Je bent niet alleen. Je bent niet vergeten. Ik ben niet gestopt met zorgen voor jou.”

Nee, dat haalt de knoop niet altijd direct weg. Soms blijft die nog even zitten. Maar er komt wel iets naast: een stille hoop, een ademruimte, een gevoel dat ik niet meer zelf het hele schilderij hoef te maken.

Misschien worstel jij, net als ik, met die onrust in je buik.
Misschien kijk je naar je bankrekening en denk je: “Hoe dan?”

Als dat zo is, wil ik je dit meegeven: je bent geen slechte gelovige omdat je stress hebt. Je bent een mens. En juist als mens, met spanning én vertrouwen door elkaar heen, mag je leven met een God die weet hoe jij gemaakt bent – inclusief die knoop in je maag.

Ik hoop dat je, samen met mij, stap voor stap mag ontdekken:
dat er Iemand is die groter is dan jouw Excel-sheet,
dat jouw waarde niet samenvalt met jouw omzet,
en dat er dwars door jouw onrust heen een verhaal wordt geschilderd
dat mooier is dan jij nu kunt overzien.

Én – dat je op een dag terugkijkt, net als ik, en zegt:
“Ik snap nog steeds niet hoe, maar Hij heeft weer voorzien. Elke keer.”